Çankaya Belediyesi Sahipsiz Hayvanlar Bakımevi’nde klinik sorumlusu olarak görev yapan veteriner hekim Serap Kuzucu, sahipsiz hayvanların bakım ve tedavi süreçlerini, ekip yönetimini ve merkezin çalışma modelini anlattı. 17 yıllık deneyime sahip Kuzucu, hayvanlarla kurulan bağın profesyonel kararları zayıflatmadığını, aksine daha dikkatli ve sorumlu bir yaklaşım geliştirmeyi sağladığını vurguladı.

Serap Kuzucu ile bakımevindeki çalışmalar, ekip yönetimi ve sahipsiz hayvanlarla yürütülen süreçler üzerine konuştuk.

– Çankaya Belediyesi Sahipsiz Hayvanlar Bakımevi gibi yoğun bir merkezde klinik sorumlusu olarak görev yapıyorsunuz. Aynı zamanda merkezdeki tek kadın veteriner hekim olmanız çalışma ortamını nasıl etkiliyor?

“Aynı ortamda farklı pozisyonlarda çalışan çok sayıda erkek arkadaşım var ve sahada herkes sorumluluk bilinciyle hareket edip emek veriyor. Benim konumum biraz daha saha ile mevzuat arasında denge kurmak üzerine.

Gönüllülerin büyük kısmı hayvanlarla güçlü duygusal bağ kuran kişiler. Ben de aynı duyguları gerçekten hissettiğim için aramızda görünmez bir köprü oluşuyor. 17 yıllık bakımevi deneyimim ve kadın olmanın getirdiği gözlem, detayları fark etme ve duygusal tonu hızlı okuma becerisi daha doğal, güçlü ve şeffaf bir iletişim dili kurmamı kolaylaştırıyor. Kadın kimliğimin etkisi varsa bu tarafta daha çok hissedildiğini, ortamı daha sakin ve dengeli kılmaya yardımcı olduğunu düşünüyorum.”

– Bir klinik sorumlusu olarak yalnızca hayvanların tedavisini değil, aynı zamanda bir ekibi de yönetiyorsunuz. Yönetim tarzınızda hangi becerilerin avantajını görüyorsunuz?

“Yönetim anlayışım birlikte düşünmeye ve üretmeye dayanıyor. Ekip arkadaşlarımın gözlemleri ve fikirleri benim için çok kıymetli. Bu da ekibin empati kurmasını, özverili çalışma anlayışını ve çözüm üretme becerisini güçlendiriyor.

Çoklu süreç yönetimi de önemli bir avantaj. Aynı anda klinik vakaları, ekip koordinasyonu ve idari sorumlulukları dengede tutmak gerekiyor.

İletişimde ise yumuşak ama sınırları net olabilmek hem güven ortamı oluşturuyor hem de düzenin sürdürülebilirliğini sağlıyor. Bunları yalnızca kadınlara özgü özellikler olarak sınırlamak doğru olmaz ancak kadın yaklaşımının ekipteki iletişim ve iş birliği potansiyelini ortaya çıkardığını söyleyebilirim.”

– Türkiye’deki birçok resmi bakımevine kıyasla Çankaya Belediyesi Sahipsiz Hayvanlar Bakımevi’nin daha öne çıktığı görülüyor. Çankaya modelini farklı kılan nedir?

“Burası sadece barınma odaklı bir alan değil; planlı ve sistemli çalışan bir kamu modeli. Yakalama çalışmaları, kısırlaştırma kapasitesi, kayıt disiplini ve düzenli klinik takip bu sistemin temelini oluşturuyor. Hayvanların ihtiyaçlarına yönelik çalışmalar da sürekli gündemimizde.

Bu yaklaşımın arkasında net bir kurumsal duruş var. Hayvan refahını toplum düzeniyle birlikte ele alan, popülist değil sürdürülebilir çözümleri tercih eden, şefkati sorumlulukla birlikte ele alan bir yönetim anlayışı söz konusu.

Ben klinik tarafında bu vizyonun bir parçasıyım. Aynı zeminde düşündüğümüz için süreçler daha tutarlı ilerliyor. Başarının temelinde tecrübe kadar bu ortak zihniyet olduğunu düşünüyorum.”

– Bakımevi gibi yoğun ve zaman zaman fiziksel olarak zorlayıcı bir ortamda bir kadın hekim olarak sizi daha çok zorlayan şey fiziksel koşullar mı yoksa duygusal yoğunluk mu?

“Fiziksel koşullar zamanla öğreniliyor. Tempo, saha koşulları ve iklimsel şartlar bir süre sonra vücudun adapte olduğu şeyler. Hatta fiziksel mücadelenin insanı aktif tuttuğunu söyleyebilirim.

Duygusal yoğunluk da zamanla yönetilebilir hale geliyor. Onu nasıl taşıyacağınızı öğreniyorsunuz.

Asıl zorlayıcı olan zihinsel tekrar. Benzer durumların farklı formlarda tekrar tekrar karşınıza çıkması her gün yeniden odaklanmayı, yeniden açıklamayı ve yeniden organize olmayı gerektiriyor. Spor yapmak, kendimle ve kedimle ilgilenerek geçirdiğim sakin bir akşam ertesi güne daha temiz bir zihinle başlamama yardımcı oluyor.”

– Sahipsiz hayvanlarla çalışmak güçlü bir duygusal dayanıklılık gerektiriyor. Hayvanlarla kurduğunuz bağ profesyonel kararlarınıza nasıl yansıyor?

“Sahipsiz hayvanlarla çalışırken profesyonellik duyguları yok saymak değildir; aksine onları doğru yerde tutabilmek demektir.

Hayvanlarla kurduğum bağ kararlarımı zayıflatmıyor; tam tersine daha dikkatli, vicdanlı ve sorumlu olmamı sağlıyor. Her vakada bir hikâye var; hayvanın geçmişi, bulunduğu koşullar ve gönüllülerin emeği… Bunların hepsi bu tabloya dahil.

Bir yandan bilimsel aklımla hareket ederken, diğer yandan hayvanın gözündeki endişeyi hissedebilmem gerekiyor.”